|
Zawsze mnie śmieszyły pisma LOGO i AVANTI. W świecie, który właściwie pozbył się tabu i konwenansów nagle pojawiają się pisma, które te konwenanse przywracają - w formie zresztą bardzo powierzchownej.
Choć jeszcze bardziej niż owe pisma śmieszą mnie przyrównywania ludzi do wzorców przyjętych w danych grupach. Singiel, małżeństwo z trzódką brzdąców, obowiązek posiadania przyjaciela geja - zależnie od grupy, towarzystwa... Jakkolwiek były premier jawił się jako odmieniec, będąc sześćdziesięcioletnim kawalerem bez konta, prawa jazdy i pomieszkując z matką (która zresztą pewnej stałej opieki wymaga), to jednak w świecie równości winien nie być wyśmiewany, a tolerowany, może i hołubiony. Nie był - bo poglądami nie przystawał do piewców równości. A tymczasem Pan Bóg różnie nam układa losy, a i my sami różnie sobie to życie pleciemy. Oczywiście - mając takie czy inne przekonania do pewnych wzorców dążymy, ale życie płata nam rozmaite figle. Dlatego staję w obronie odmienności, ale nie tylko odmienności dyżurnej i odmienności narzucającej mi się. A ponieważ pogody życia nigdy dość, więc piosenka na deser: Flamandowie - Michał Bajor Flamandowie tańczą milcząc wciąż Przy niedzieli tańczą Flamandowie Nie pogadasz z nimi w tańcu, bo Flamandowie nierozmowni są Tańczą, bo dwadzieścia mają lat Piękny wiek, by się dowiedział świat Że miast o staropanieństwo drżeć Trzeba za mąż iść i dzieci mieć Tak rodzice przykazali im Belfer w szkole i na mszy w klasztorze Ojciec przeor przez kadzideł dym Tak nauczał i dlatego może Tańczą tak Tańczą tak Flamandowie tańczą tak Obcy jest im w tańcu słodki dreszcz Gdy w niedzielę tańczą Flamandowie Gdy Flamandów trochę znasz, to wiesz Obcy jest im jakikolwiek dreszcz Tańczą, gdy trzydzieści mają lat Piękny wiek, by się dowiedział świat Że ich życie swój osiąga cel Rosną dzieci i na piwko chmiel Ich rodzice z dumy puchną aż Belfer w szkole i na mszy w klasztorze Ojciec przeor rozjaśniwszy twarz Puchnie z dumy i dlatego może Tańczą tak Tańczą tak Flamandowie tańczą tak Tańczą przy niedzieli milcząc wciąż Bez uśmiechu tańczą Flamandowie Bo kto zna ich, co tu kryć Nie do śmiechu jest Flamandem być Tańczą mając siedemdziesiąt lat Piękny wiek, by się dowiedział świat Że ich życie osiągnęło cel Rosną wnuki i na piwko chmiel Cali w czerni jak rodzice ich Belfer w szkole i jak mnich w klasztorze Do podziału w testamentach swych Mają sporo i dlatego może Tańczą tak Tańczą tak Flamandowie tańczą tak Flamandowie tańczą milcząc wciąż Przy niedzieli tańczą Flamandowie Mają twarze bez kropelki krwi Kto ich zna ten rację przyzna mi Tańczą, bo skończyli już sto lat Piękny wiek, by się dowiedział świat Że się ma prawnuki że ho ho I że nóżki jeszcze żwawe są W tańcu płyną do rodziców swych I do belfra, co ich beształ w szatni Do przeora, co rozgrzeszał ich Płyną, gdy już może raz ostatni Tańczą tak Tańczą tak Flamandowie tańczą tak Tańczą tak Tańczą tak Flamandowie tańczą tak A więc poprawka: Flamandowie w interpretacji Jaquesa Brela ===>>> Les Flamandes. Name: Uwagi 12.06.2008 :: 11:51
08.06.2008 :: 01:11
07.06.2008 :: 14:49
07.06.2008 :: 14:14
|